Dzisiaj będę pisać na temat chomików , dżungarskich oraz syryjskich :)
CZY JESTEŚ PEWIEN CO ROBISZ?
Myśląc o kupnie chomika pamiętaj, że jest on istotą żywą.
Potrzebuje odpowiednich warunków do prawidłowego rozwoju
i na pewno nie jest odpowiednią zabawką dla twojego dziecka.
Na wolności chomik dżungarski zamieszkuje stepy i tundry Syberii Zachodniej, w poszukiwaniu pożywienia wędruje na obrzeża lasów .
Nie zapada w sen zimowy i wykazuje dużą aktywność przez cały rok.
Chomiki dżungarskie są bardzo przyjazne (oczywiście należy je oswoić) są łatwe w hodowli i dobrze czują się w grupach, muszą jednak być złączone w młodości aby przyzwyczaić się do siebie.
Również i wśród nich zdarzają się kłótnie, jednak do krwawych walk raczej nie dochodzi.
Chomiki lubią pokarm urozmaicony - w każdym sklepie zoologicznym można kupić gotowy pełnowartościowy pokarm dla chomików, lecz warto a nawet trzeba wzbogacać go w dodatkowe składniki odżywcze.
Chomiki dżungarskie bardzo lubią się wspinać - dobrze jest je trzymać w klatkach, aby mieszkały akwariach należy włożyć sporo pracy i wykonać odpowiednie zabawki i zabezpieczenia przed ucieczką po nich.
Chomiki to bardzo ruchliwe zwierzątka. Potrafią godzinami kręcić się w kołowrotku, biegać w kółko swojego terrarium czy klatki, wspinać się lub podskakiwać.
Płodność dżungarków jest dość wysoka, samica rodzi 4 do7 młodych, Ciąża trwa 19-22 dni. Młode chomiki osiągają dojrzałość płciową po upływie 1 - 2 miesięcy.
Długość ciała chomika dżungarskiego dochodzi do 9cm, a ciężar waha się w granicach 30-40g. Jest on mniejszy od swojego popularnego kuzyna - chomika syryjskiego.
Grzbiet ma popielaty z ciemną pręgą biegnącą od czoła do ogonka, boki są jasnoszare, a brzuszek prawie biały.
Chomik dżungarski żyje w niewoli do 3 lat.
Chomik syryjski jest najbardziej znanym gatunkiem chomika.
Jego historia jako zwierzęcia domowego i laboratoryjnego jest jedyna w swoim rodzaju.
Pierwszy egzemplarz został złowiony w roku 1839 przez brytyjskiego zoologa George Waterhouse w pobliżu miasta Aleppo w Syrii i wystawiony na pokaz w Muzeum Brytyjskim w Londynie.
Została mu też nadana nazwa łacińska cricetus auratus, czyli chomik złocisty.
Prawie sto lat pózniej, w 1930 roku, profesor Aharoni z Jeruzalem zorganizował wyprawę na pustynię syryjską w celu złowienia następnych egzemplarzy.
Przedsięwzięcie zostało uwieńczone sukcesem: złowiono samicę z 12 młodymi.
Tylko trzy zdołały przeżyć transport do Instytutu Zoologicznego w Jerusalem.
Rozmnożyły się tak szybko, że pod koniec 1930 znajdowało się tam już 300 chomików.
Wtedy też nadano im ich obecną łacińską nazwę: mesocricetus auratus, czyli chomik złocisty średni (w odróżnieniu od większego chomika europejskiego i mniejszych chomików karłowatych).
Ponieważ zwierzęta tak szybko się rozmnażają i są stosunkowo łatwe do utrzymania, używano je i używa się jako zwierzęta doświadczalne.
Dopiero w roku 1945 zaczęto je trzymać jako zwierzęta domowe.
Wszystkie obecne chomiki syryjskie żyjące w niewoli wywodzą się od 3 chomików złowionych przez profesora Aharoni!
Długość ciała chomika syryjskiego wynosi około 15 cm, ciężar ciała 130 - 150 g, grzbiet jest złocisty lub brązowozłocisty, spód biały, zawsze jaśniejszy od grzbietu.
W wyniku hodowli uzyskano odmiany odbiegające ubarwi
eniem od typowego chomika syryjskiego (np. szare lub beżowe) lub wielobarwne.
Rozmnaża się przez cały rok (samica rodzi 7 - 8 razy w roku),
toteż płodność tego gatunku jest bardzo wysoka. Samica po 16-dniowej
ciąży wydaje na świat od 6 do 12 młodych.
Młode osiągają dojrzałość płciową po 1 do 2 miesięcy.
Chomik syryjski żyje w niewoli od 2 do 3 lat.
Dziękuję za uwagę , pozdrawiam wszystkich czytelników.
Angela ^^
(kot brytyjski)
(kot perski)